Τάνια Τσανακλίδου: Όταν ηχογράφησα το «Μαμά γερνάω» πήγα και το άκουσα στο μνήμα της μητέρας μου

Η Τάνια Τσανακλίδου ήταν καλεσμένη στο “Buongiorno” και αφηγήθηκε την ιστορία πίσω από το πασίγνωστο και λατρεμένο κομμάτι της “Μαμά γερνάω”. «Λοιπόν, θα σας πω μία ιστορία. Το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε το 1998. Το 1986 εγώ ήθελα να φύγω πια από την Ελλάδα, είχα κάνει μια αξιοπρεπέστατη καριέρα, ήμουν πολύ γνωστή, έβγαζα χρήματα, κάτι όμως δεν μου άρεσε, αισθανόμουν λίγο ότι βούλιαζα.

Σηκώθηκα και πήγα στην Αμερική, στο Λος Άντζελες που ζούσαν τα αδέρφια μου. Πήγα και έδωσα οντισιόν σε μια πολύ μεγάλη και δύσκολη σχολή στην Αμερική. Ήθελα λοιπόν να γίνω ξανά μαθήτρια και να διερευνήσω όλες μου τις δυνατότητες σαν ηθοποιός. Ήταν συγκλονιστικό που με δέχτηκαν. Και γυρνάω στην Ελλάδα για να πακετάρω και δυστυχώς η μητέρα μου διαγνώστηκε με έναν πολύ επιθετικό καρκίνο και οι γιατροί δεν της έδιναν πάνω από έξι μήνες ζωής. Οπότε είπα “άσ’ τα τα μεγάλα σχέδια, γύρνα να είσαι στη μάνα σου”. Αυτό είχα ανάγκη, ήθελα να είμαι κοντά της».

«Πάντα κουβαλάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε στην καρδιά μας»

«Αν είχα πάει στην Αμερική δεν θα υπήρχε το “Μαμά γερνάω”, που τον θεωρώ από τους σημαντικότερους δίσκους στην καριέρα μου. Θέλω να πω ότι πάντα κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε. Υπάρχει ένα αντιστάθμισμα γι’ αυτό να μην μαυρίζει η ψυχή μας όταν κάτι δεν πηγαίνει όπως το θέλουμε. Παραδίπλα μας περιμένει κάτι άλλο.

Μόλις πέθανε η μαμά μου, είχαμε πει με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου να κάνουμε μία δουλειά μαζί. Τους είπα ότι δεν θέλω να κάνω δίσκο, απλά θα ήθελα να πω στη μαμά μου όσα δεν της είπα όσο ζούσε. Η Λίνα το έγραψε το ίδιο βράδυ και μόλις το τραγούδησα στο στούντιο, που ήταν 2 του Φλεβάρη, πήρα ένα κασετόφωνο και πήγα στο μνήμα της μαμάς μου! Το έβαλα τέρμα δυνατά, ήταν η πρώτη φορά που το άκουσα εκτός στούντιο, μέσα στο νεκροταφείο. Με κοιτούσαν οι χήρες περίεργα, τι κάνει αυτή η παραλαβή, αλλά δεν με ένοιαξε καθόλου. Εγώ ένιωσα τότε μία σύνδεση, εκείνη δεν ξέρω. Θεωρώ ότι πάντα κουβαλάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε στην καρδιά μας και πάντα είμαστε σε μια συνεχή σύνδεση μαζί τους. Όσο τους αγαπάμε, οι άνθρωποι είναι “ζωντανοί”».